Panele laminowane w Warszawie

Panele przyjeżdżają i leżą. Minimum 48 godzin w zamkniętych paczkach, poziomo, w pomieszczeniu, w którym będą montowane, w temperaturze 18-25°C. Panele wniesione z samochodu prosto na podłogę zmieniają wymiar po pierwszej zimie: szczeliny na łączeniach, a latem wybrzuszenia. W tym czasie sprawdzamy podłoże: równość 2-3 mm na 2 m i wilgotność, bo na wylewce, która „już wyschła" bez pomiaru, zamki paneli puchną po pierwszej jesieni.

Pod panele zawsze idzie folia PE 0,2 mm z zakładem 20 cm i wywinięciem na ściany, na każdym podłożu mineralnym bez wyjątku. Na niej podkład: XPS w płytach harmonijkowych, korek, tektura falista, albo 2w1 z paroizolacją. Przy ogrzewaniu podłogowym podkład musi mieć niski opór cieplny, korek wtedy odpada. Klasę paneli dobieramy do pomieszczenia: AC3 do sypialni, AC4 (klasa 32) do przedpokoju i kuchni, AC5 tam, gdzie chodzi się w butach.

Rozplanowanie robimy przed pierwszym rzędem: kierunek do światła z okna, obliczona szerokość ostatniego rzędu (nie węższa niż 5 cm), symetria pierwszego i ostatniego. Mijanka łączeń 30-40 cm, kliny dystansowe 10-15 mm przy ścianach, minimum 1 mm na każdy metr szerokości pokoju. Ościeżnice podcinamy piłą odsadzoną i wsuwamy panel pod futrynę, zamiast domykać styk listwą. Wokół rur CO otwory o 20 mm większe od rury i rozety. Powyżej 8 m w jednym kierunku i w każdych drzwiach dylatacja pośrednia, inaczej podłoga nie ma gdzie pracować.

Jodełka klasyczna i francuska wymaga elementów lewych i prawych, osi wyznaczonej sznurkiem i 10-15% więcej materiału na docinanie. To wychodzi w kosztorysie od razu, nie na końcu. Po montażu sprawdzamy szczeliny i poziom, a jeśli kiedyś jeden panel się uszkodzi, wymieniamy go metodą frezowania, bez rozbierania rzędu.