Trasowanie i bruzdowanie w Warszawie

Trasy kablowe i lokalizacje punktów rysujemy na ścianach przed pierwszym kuciem. Przewody prowadzimy w strefach instalacyjnych wg PN-HD 60364-5-52: w pasach 15-45 cm od podłogi i sufitu oraz 15-20 cm od naroży i ościeży. Poza strefami przewód musi leżeć na głębokości min. 5 cm albo dostać osłonę mechaniczną. Dzięki temu każdy, kto za kilka lat będzie wiercił pod szafkę, wie, gdzie przewodów szukać, a gdzie ich być nie powinno.

Przed bruzdowaniem skanujemy ściany detektorem: zbrojenie, instalacje wodne, gazowe i przewody pod napięciem. Sprawdzamy też, czy ściana jest nośna lub żelbetowa i czy kucie jest w ogóle dopuszczalne. W wielkiej płycie obowiązuje zakaz naruszania zbrojenia, dlatego tam trasy idą zwykle natynkowo albo w kanałach systemowych. Bruzdy wykonujemy bruzdownicą z odciągiem pyłu, w gazobetonie, cegle dziurawce, cegle pełnej i betonie; beton i wielka płyta wychodzą 30-40% drożej. Tam, gdzie bruzdownica nie wejdzie, kujemy ręcznie albo młotem udarowym. Skuwanie ścian w ramach większej rozbiórki, razem z wywozem gruzu, opisujemy na stronie demontaże i wyburzenia; tutaj bruzda jest częścią roboty elektrycznej.

Otwory pod puszki frezujemy koronką fi 60 lub fi 68, pod moduły dopuszkowe idą puszki pogłębiane 60 mm. Wnękę pod rozdzielnicę podtynkową wykuwamy osobno, z rozróżnieniem materiału miękkiego i betonu. Przebicia przez ściany działowe robimy w średnicach fi 20-50 mm, przez ściany nośne i stropy jako osobne pozycje. Puszki osadzamy na gipsie i poziomujemy, w płycie GK montujemy puszki karbowane do GK.

Po ułożeniu przewodów bruzdy wracają do lica ściany: odkurzenie, zagruntowanie, zaprawienie gipsem i zatarcie. Miejsca pękające siatkujemy, tynk po trasach naprawiamy. Teren kucia zabezpieczamy folią i sprzątamy po każdym dniu, bo pył z bruzdownicy bez odciągu osiada w całym mieszkaniu.