Wywóz gruzu i utylizacja w Warszawie

Segregacja zaczyna się przy młocie: czysty gruz, gruz zmieszany, drewno, metal, gips, szkło i styropian trafiają do osobnych frakcji, bo czysty gruz jest wyraźnie tańszy w odbiorze od zmieszanego. Złom stalowy i metale kolorowe (grzejniki żeliwne, rury, przewody miedziane) jadą do skupu, a przychód z niego obniża koszt wywozu. Gruz pakujemy w worki 25-30 kg, bez przepełniania, bo 25 kg to praktyczna granica dla znoszenia, albo w big-bagi 1,0, 1,5 i 1,8 m³. Worek z 1 m³ gruzu betonowego waży ok. 1,5-2 t, dlatego stoi na twardym podłożu, w zasięgu 4-6 m od HDS-u.

Sposób transportu dobieramy do budynku. Znoszenie ręczne po schodach to najdroższa pozycja i cena rośnie z każdym piętrem; winda wymaga zabezpieczonej kabiny, pilnowania udźwigu i worków na wózku; przy wysokich piętrach sprawdza się zsyp rękawem z okna, z lejem, wygrodzoną strefą pod spodem i zgodą wspólnoty. Na dole czekają kontenery: KP-3 do ciasnych podwórek, KP-5 (5 m³) i KP-7 (7 m³) przy większych rozbiórkach, z dopłatą za tonaż ponad limit i za odpad zmieszany. Gruz spryzmowany wywozimy samochodem samowyładowczym, rozliczany w m³ lub tonach według KNR 4-01, z osobną stawką za pierwszy kilometr i każdy następny; osobno jadą gabaryty: meble, wanny, kabiny, materace. Samodzielny kurs do PSZOK ma w Warszawie limit ok. 200 kg odpadów budowlanych i 150 kg gabarytów na mieszkańca na dobę, a azbestu, papy i styropianu budowlanego PSZOK w ogóle nie przyjmuje.

Papiery są częścią usługi. Wytwórcą odpadu jest wykonawca robót, dlatego każdemu transportowi towarzyszy karta przekazania odpadów wystawiona w systemie BDO, a ewidencję odpadów przekazujemy inwestorowi. Rejestrację w BDO, zajęcie miejsca pod kontener i pozostałe uzgodnienia opisujemy przy formalnościach i zgodach.

Materiały niebezpieczne stawiamy jasno: azbest (płyty acekol, rury, podokienniki, stare wykładziny PCV) demontuje wyłącznie uprawniona firma z rejestru, po zgłoszeniu minimum 7 dni wcześniej do PINB, PIP i sanepidu; odpad jest zwilżany, szczelnie pakowany w folię, oznakowany i jedzie na składowisko z kartą przekazania (kody 17 06 01* i 17 06 05*), nigdy na sucho i nigdy łamany. Papa i lepik to również odpad niebezpieczny, farby ołowiowe usuwamy bez szlifowania na sucho, a wełna idzie do worków w kombinezonie i masce. Ekipa pracuje w półmaskach FFP3 przy skuwaniu (pył krzemionkowy z betonu i cegły jest rakotwórczy), z odciągiem przy każdym cięciu i kuciu oraz cięciem na mokro. Etap zamyka sprzątanie: zebranie gruzu, odkurzacz przemysłowy klasy M, zmycie posadzek na mokro, oczyszczacz powietrza z filtrem HEPA, mycie okien z pyłu, sprzątnięcie klatki i windy oraz odbiór części wspólnych z protokołem porównawczym ze zdjęciami.