Przygotowanie ścian i gruntowanie w Warszawie

Robotę zaczynamy od zabezpieczenia. Meble zsuwamy na środek i okrywamy folią budowlaną 0,2 mm albo włókniną, z odsunięciem minimum 80 cm od ściany, żeby zmieścił się wałek na przedłużce. Podłogi kryje folia malarska, a parkiet i panele włóknina nasiąkliwa z antypoślizgiem, zdejmowana po kilku dniach, bo klej taśmy migruje w powierzchnię. Na trakty komunikacyjne, pod drabiny i podest, kładziemy tekturę falistą albo płytę HDF. Krawędzie okleja taśma dobrana do miejsca: papierowa trzyma do 14 dni, precyzyjna „delicate" idzie na świeżą farbę i tapety. Ramki gniazdek i włączników demontujemy po wyłączeniu obwodu i sprawdzeniu testerem, klamki i szyldy schodzą ze skrzydeł, a grzejnik przed pracą wychładzamy, bo wysoka temperatura psuje przyczepność farby i taśm.

Drugi krok to diagnoza starych powłok. Ściany odkurzamy z miękką szczotką i zmywamy wodą z detergentem, obowiązkowo w kuchni, przedpokoju i po palaczach; osad tłuszczowy nad płytą schodzi środkiem alkalicznym, bo na tłuszczu żaden grunt nie chwyta. Test palcem wykrywa farbę klejową: kredowanie oznacza namaczanie, zeskrobanie i zmycie do czystego podłoża, bo malowanie po niej odparza nową powłokę. Starą tapetę namaczamy, perforujemy i ściągamy razem z resztkami kleju, które pod farbą dają plamy i pęcherze. Odparzone tynki wykrywa ostukanie: głuchy dźwięk kończy się skuciem i uzupełnieniem, a większe skuwanie okładzin i rozbiórki prowadzimy w ramach demontaży i wyburzeń. Szpachlowanie całopowierzchniowe i poziomy jakości Q2-Q4 opisujemy w tynkach i gładziach, na tej stronie zostają naprawy miejscowe.

Naprawy miejscowe mają swoje reguły. Bruzdy po elektryku wypełnia gips szybkowiążący z siatką na styku, rysy i pęknięcia rozcinamy w kształt litery V i zbroimy taśmą albo siatką z masą elastyczną, a łączenia płyt GK dostają wypełnienie, taśmę i dwie warstwy szpachli. Zagrzybione ściany odgrzybiamy mechanicznie i preparatem w dwóch aplikacjach w odstępie 24 h, przy czym wentylacja i mostki termiczne muszą być wcześniej naprawione, inaczej grzyb wraca. Zawilgocony mur osuszamy nagrzewnicą albo osuszaczem do wilgotności masowej poniżej około 3-4%, z pomiarem przed malowaniem. Starą satynę i lateks matowimy przeszlifowaniem, powierzchnię odpylamy odkurzaczem i wilgotną ściereczką, a braki wyłapuje lampa prowadzona skośnie po ścianie, ze znaczeniem miejsc ołówkiem na miękko, bo długopis przebija przez farbę.

Grunt dobieramy do podłoża i do tego, co na nie wejdzie. Podłoża chłonne dostają grunt głęboko penetrujący w rozcieńczeniu według chłonności, bez lania „na zapas", bo przegruntowany, zeszklony tynk traci przyczepność. Podłoża pylące wzmacnia preparat wiążący, a pod tynki dekoracyjne i mikrocement idzie grunt sczepny kwarcowy w kolorze przyszłej warstwy. Przy mocnych kolorach i jasnych tapetach pracuje podkład pigmentowany, który skraca liczbę warstw nawierzchniowych. Zacieki wodne, rdzę, sadzę, taniny i nikotynę zamyka podkład plamoizolujący, nakładany punktowo albo na całą płaszczyznę, bo sam lateks takiej plamy nie zakryje i przebije ona po 2 tygodniach. Po odgrzybianiu wchodzi grunt biobójczy.