Masy samopoziomujące w Warszawie

Każde wyrównanie zaczyna się od pomiaru, a nie od wylewania. Łata 2 m z klinem pomiarowym, siatka co około 2 m, zaniżenia i garby oznaczone kredą na posadzce. Norma pod okładziny elastyczne to 2 mm na 2 m, pod panele i deskę 2-3 mm, a pod cienki winyl klejony nawet 1 mm. Z tego pomiaru wynika grubość masy i jej ilość w kosztorysie, więc nie ma potem pozycji „dodatkowe worki".

Podłoże trzeba przygotować mechanicznie. Z jastrychu cementowego schodzi mleczko szlifierką jednotarczową z odciągiem, stare kleje po wykładzinie i płytkach wymagają tarcz diamentowych albo frezowania, a lepik i smoła z lat 60. schodzą na zimno, z odciągiem, jako odpad niebezpieczny. Potem odkurzacz przemysłowy klasy M, bo kurz zamiatany szczotką zostaje w porach i masa się od niego odspaja. Gruntujemy pod chłonność: dyspersyjnym na jastrych, sczepnym z wypełniaczem na terakotę, lastryko i starą żywicę. Rysy rozkuwamy w literę V, zalewamy żywicą i spinamy klamrami stalowymi co 20-30 cm.

Masę samopoziomującą lejemy w grubości 3-30 mm, wygładzającą 1-5 mm jako warstwę finiszową pod winyl i wykładzinę. Mieszanie wolnoobrotowo, w reżimie wodnym z karty technicznej, bo przelanie wodą kończy się rozwarstwieniem i pyleniem. Rozprowadzenie raklą, odpowietrzenie wałkiem kolczastym, praca w dwie osoby „mokre na mokre", w większych metrażach z pompą. Po związaniu szlif punktowy zacieków i kontrola łatą.

Osobna sytuacja: pomiar CM pokazuje za dużo wilgoci, a terminu przesunąć się nie da. Wtedy wchodzi grunt epoksydowy dwuskładnikowy z posypką kwarcową jako blokada wilgoci, a dopiero na nim masa. To rozwiązanie awaryjne i droższe, dlatego mówimy o nim przed decyzją, nie po.