Skuwanie płytek i okładzin w Warszawie

Do skuwania płytek ściennych mamy dwie metody i obie mają swoją cenę. Ręcznie, młotkiem z przecinakiem, idzie wolniej, za to czyściej i z zachowaniem tynku pod spodem. Młot wyburzeniowy z szerokim dłutem jest najszybszy, ale glazura schodzi wtedy zwykle razem z tynkiem, dlatego w kosztorysie od razu pojawia się pozycja za nowe tynkowanie. Po płytkach zostaje klej i resztki zaprawy: schodzą dłutem łopatkowym albo szlifierką z tarczą diamentową i odciągiem. Tak samo skuwamy lamperię z płytek, zwykle do wysokości 1,5 m, oraz okładzinę na kominie i obudowie pionu.

Tynki kwalifikujemy po opukaniu: głuchy dźwięk oznacza fragment do odbicia. Odbijamy tynki cementowo-wapienne ze ścian, słupów i filarów według KNR 4-01, tynki gipsowe i luźne fragmenty punktowo, przy naprawach miejscowych. Pełną ocenę stanu ścian robimy wcześniej, przy kosztorysie i umowie.

Powłoki i lekkie okładziny mają własne pozycje. Tapety papierowe zrywamy po namoczeniu wodą z płynem, winylowe i flizelinowe razem z podkładem, natryskowe są najtrudniejsze i często schodzą razem z tynkiem. Starą farbę klejową zmywamy ze ścian i sufitów, bo bez zmycia nowa farba schodzi płatami; łuszczącą się emulsję również. Lamperię olejną szlifujemy żyrafą z odciągiem albo gruntujemy preparatem sczepnym, lamperie żywiczne i mozaikowe skuwamy.

Cięższe okładziny rozbieramy według materiału: boazeria drewniana schodzi ze stelażem, panele PCV i MDF z listwami, korek i płyty akustyczne osobno. Okładzina kamienna i konglomeratowa jest ciężka i kotwiona w murze, dlatego rozbieramy ją obowiązkowo od góry; podobnie cegła dekoracyjna i klinkier. Listwy ścienne, cokoły i sztukaterię liczymy w metrach, a sztukaterię gipsową (rozety, gzymsy, fasety) zdejmujemy z próbą zachowania wzoru: przy zabytkowej najpierw powstaje odlew formy, dopiero potem skuwanie.